Biografie

Persoonlijke gegevens

Vragen en contact opname

Discografie

Nieuws

Deutsch

English



Welkom op de homepage van Bruno Majcherek
















Biografie

voor 1950

1950 tot 1960

1960 tot 1979

1979 tot 1990

1990 tot 2014

Nieuws

voor 1950

In Heerlen op 3 Januari 1936 wordt Bruno geboren uit ouders met Poolse nationaliteit. Zijn ouders stammen af van Poolse boerenfamilies, die in de eerste industriele revolutie aangeworven worden om in de sterk groeiende mijnbouwindustrie te komen werken. Zowel zijn vader als moederzijdse grootvader werken respectievelijk in de Duitse (Roergebied)en Franse (Rijssel, Nord Pas de Calais)steenkoolmijnen, waarna ze eind jaren `20 in de Zuid-Limburgse mijnen gaan werken, aangetrokken door de relatief goede inkomsten, politieke stabiliteit en betere arbeidsomstandigheden.

Het gezin is voor katholieke Limburgse begrippen klein (twee volwassenen en twee kinderen), maar toch kunnen zij eind jaren dertig vanuit een hele kleine bovenwoning in Hoensbroek naar een ruimere woning met tuin verhuizen, in de door de Oranje-Nassau mijnbouwmaatschappij gebouwde en beheerde mijnwerkerskolonie Husken. De wijk Husken is gebouwd voor mijnwerkers en de omgeving is duidelijk gedomineerd door de mijn, met steenberg (onbrandbare stenen die van de kolen gesepareerd worden in het bovengronds bedrijf) en de twee schachten van de ONI mijn.



De tweede wereldoorlog komen ze relatief ongeschonden door, alhoewel Bruno's vader en andere mannelijke familie leden bij een razzia als dwangarbeiders naar Duitsland gedeporteerd worden, maar ze kunnen daar tegen het eind van de oorlog ontkomen en keren terug naar Heerlen Husken.



Bruno's ouders spreken aanvankelijk Pools en Duits, maar beseffen na de oorlog dat ze nooit meer terug zullen keren naar Polen en daarom leren ze Bruno, in tegenstelling tot zijn oudere zus, geen Pools meer en nemen allen de Nederlandse nationaliteit aan. Als kind doet Bruno graag voetballen en wordt lid van voetbalclub huskense boys, maar zijn moeder vindt dat het er te ruig aan toe gaat, meldt hem af en verkoopt zijn voetbalschoenen. Als alternatief wordt hij bij de Heerlense muziekschool en Harmonie Cecilia aangemeld. Het klarinet spelen ligt hem goed en hij luisterdt goed naar Nederlandse orkesten (o.a. Malando, Eddy Christiani, Kilima Hawaiians)op de radio om er melodietjes te leren en deze op de klarinet te improviseren.

1950 tot 1960

De lagere school in Husken heeft uitsluitend mijnwerkerskinderen en ook alle jongens zijn voorbestemd mijnwerker te worden. Bruno natuurlijk ook, maar zijn ouders willen dat hij ook wat vakmanschap leert, daarom gaat hij als leerling machinebankwerker naar de ambachtschool in Heerlen. Onderstaande foto is van 1951, Bruno aan het werk op een draaibank.



Hij mag van zijn vader, die de gevaren van ondergronds zelf maar al te goed kent, niet ondergronds gaan werken, maar vader Stanis weet wel op de ONIII in Heerlerheide, waar hij zelf als houwer werkt, Bruno bovengronds een baan te regelen in de machinewerkplaats. Na twee jaar als bankwerker machines te hebben gereviseerd, vind Bruno het werk toch te saai wordt en wil naar ondergronds waar veel meer activiteit is en ook meer verdiend wordt. Met het argument dat hij als ondergronder niet in militaire dienst geroepen kan worden, weet hij ook zijn ouders uiteindelijk te overtuigen. Vrij kort nadat hij ondergronds monteur voor transporteurs is geworden, verongelukt hij omdat hij de risico's van het ondergronds werk onderschat en ligt een paar weken in het ziekenhuis, maar komt met wat littekens ervan af.

Op de mijn leert hij kompels kennen die ook graag muziekinstrumenten bespelen, ze besluiten wat nummers in te studeren en gaan bij kermissen en andere feesten in cafe's spelen. De bezettingen wisselen en met wat andere muzikanten met oost Europese afstamming beginnen ze polka's en walsen te componeneren, waarvan de melodien gebaseerd zijn op Poolse folklore.

Omdat Otto de trompetist een trompet heeft van het merk Regento besluiten ze zich Regento Stars te noemen en om de optredens nog wat spannender te maken worden er sensuele Poolse en Duitse tango's ingestudeerd. Deze waren in de jaren twintig en dertig zeer populair in het nachtleven van Berlijn, Wenen, Boedapest en Warschau, maar werden door de warren van de oorlog en zijn gevolgen in vergetelheid geraakt. Er wordt ook geexperimenteerd met wat dubbelzinnig teksten om het enge lichaamskontakt van het tangodansen nog wat spannender te maken en behalve muziek ook grappen naar het publiek over te brengen. De zuid limburge pastoors en andere katholieke geestelijken vinden het onzedig, waarschuwen hun parochie er voor in de preek of spreken zelf de orkestleden er op aan. De orkestleden kennen door hun migranten afkomst en de de oorlog de hypocrisie van de katholieke kerk en laten zich niet intimideren. Bovendien vindt de uitgaande jeugd hun muziek fantastisch spannend en de mening van het publiek is dan ook doorslaggevend om er mee door te gaan.



Een platenvertegenwoordiger uit Amsterdam die tijdens een optreden komt luisteren, verstaat weliswaar niets van wat er gezongen wordt maar merkt aan de reactie van het publiek dat de muziek bijzonder is en regelt snel een platencontract met de Amsterdamse Tivoli platenmaatschappij. In een geimproviseerde platenstudio worden de liedjes Laila (tango) en Lugano (langzame wals) opgenomen in het Nederlands, maar omdat het Limburgs accent moeilijk verstaanbaar is wordt er ook een versie in het Duits opgenomen en dit wordt eerst een groot succes in Zuid Limburg, waar men het orkest kent van vele optredens. Later dringt het succes ook door tot alle uithoeken van Nederland.


1960 tot 1979

Overdonderd door dit succes van de eerste platen in Nederland brengt de platenmaatschappij via een Duits label de plaat ook in Duitsland, Belgie, Luxemburg, Frankrijk en Oostenrijk uit en het wordt ook daar een succes tot in de top 10 van de landelijke hitparades, met name dankzij maandenlange nummer 1 positie op de zeer populaire Duistalige zender Radio Luxemburg. Daarna volgen veel andere plaatopnames met de Regento Stars (Oh Donna Clara, Regento Polka) maar ook met Bruno als solo artiest met bekende Nederlandse musici (o.a. Eddy Christiani, Frans Poptie, Coen van Orsouw en Henk van der Molen) die als studiomuzikanten ingezet worden. Met name de Amsterdamse Coen van Orsouw is een geniale studiomuzikant en componist, door nauwe samenwerking met Bruno, weet hij gebruikmakende van de oorspronkelijke stijl van de Regento Stars hele nieuwe liedjes te componeren in dezelfde stijl met passende teksten (o.a. Unter dem Fliederbaum, Ein Edelweiss und Alpenrose), die ook tot succesen worden.

Onderstaande foto toont de Regento Stars in een koets in Maastricht ter gelegenheid van de Gouden Plaat uitreiking voor de platenzaak Harp in Maastricht in 1961, in het publiek op de straat staat ook zijn vader Stanis, die een jaar later aan de direkte gevolgen van stoflongen (silicose) op 57jarige leeftijd sterft.

Rechts in de koets staat Bruno met verder in richting van de klok Doortje (accordeoniste), Otto (trompet), Zigmund (slagwerk) en Jo (gitaar),

In 1960 gaat Bruno, 500 meter vanwaar hij geboren is, met een vriend wat drinken in een cafe, vlakbij de Hoensbroekse markt en ontmoet daar Yvonne dochter van de Nederlands/Poolse kasteleinsvrouw en de schiethouwer Zef Lahaij, met wie hij 3 jaar later trouwd. Onderstaande foto is opgenomen na de bruiloft en toont van links naar rechts in het Hoensbroekse cafe aan de Kouvenderstraat schoonmoeder Paula, bruid Yvonne Lahaij, Bruno, schoonvader Zef en Bruno's moeder Maria Majcherek in het voorjaar van 1963.


Ondanks het grote succes van de platenverkoop en optredens blijft Bruno en de andere muzikanten van het orkest toch mijnwerker, als stabiele bron van inkomsten, wat een wijze beslissing blijkt te zijn. De platenmaatschappij Tivoli die vele honderduizenden platen van de Regento Stars heeft verkocht gaat failliet, waardoor de royalties aan de muzikanten niet uitgekeerd worden. Als 1965 de Rock'n Roll en Beat muziek de overhand neemt en in Nederland en Duitsland en Disc Jockey's steeds meer de orkesten verdringen houden de Regento Stars ook op te bestaan en verdwijnen uit de Limburgse muziekwereld.

Bruno vermoedt (na later blijkt ten onrechte) dat na het uiteenvallen van de Regento Stars zijn muzikale loopbaan voorgoed voorbij zal zijn en is ondertussen een studie begonnen op de mijnschool aan de Dr. Jagerstraat in Heerlen. Niet veel later nadat hij, dankzij succesvolle studie, opzichter is geworden, wordt hij geconfronteerd met de ophandenzijnde mijnsluitingen. In 1970 solliciteerd hij bij een semi-professioneel groot orkest van de Duitse Mijnbouwonderneming EBV en wordt daar aangenomen als solo klarinettist. Ook begint hij een snackbar in Heerlen Welten, die echter door gebrek aan bedrijfskapitaal en de dalende koopkracht in Heerlen tot faillisement leidt. In 1972 verlaat hij na het overwegen van alternatieve beroepen in de horeca, wegenbouw en productie de Oranje Nassau mijnen en begint bij het Duitse EBV als als ploegbaas op een cokes fabriek in het Duitse Alsdorf, ca 20 km van Heerlen, zie foto onder van blustorens, cokes ovens en gasfabriek. De muzikale passie blijft beperkt tot het spelen in het bedrijfsorkest en onregelmatige sessies met hobbie muzikanten bij bevriende kasteleins in Heerlen


1979 tot 1990

In 1979 neemt zijn oorspronkelijke ontdekker uit Amsterdam weer contact met hem op en wil weer plaatopnames maken, gezien een steigende vraag naar dansmuziek op dansscholen en nostalgie naar muziek uit de jaren zestig. Bruno is sceptisch maar hij heeft niets te verliezen bij het voorstel. Eind 1979 komt de eerste LP sinds vele jaren uit met de grote successen Laila en Oh Donna Clara opnieuw opgenomen maar ook een vijftiental hele nieuw tango's en walsen die door de Amerikaanse platenmaatschappij Columbia Broadcasting System (later Sony/BMG) geproduceerd wordt met studiomuzikanten.

Bruno met zijn vrouw Yvonne en de Belgisch-Italiaanse zanger Rocco Granata

Door een hang naar nostalgie van de vroegere fans wordt de LP een succes, maar ook een nieuw publiek komt nu voor het eerst in aanraking met deze Nederlands-Limburgse tango muziek. Er volgen nog vele LP's en CD's daarna met nieuwe liedjes en ook oude successen in een nieuw jasje, in samenwerking met Sony Music in Haarlem, Jacquie en Johnny Hoes onder het Telstar label in Weert en met Beppie en Jean Kraft bij Marlstone Music in Borgharen.







1990 tot 2014

Net als eind jaren vijftig en begin jaren zestig, maar nu als solo artiest treedt Bruno vanaf eind jaren 80' nog minstens 1 maal per week op, met de grootste successen uit de jaren vijftig/zestig en de nieuwe nummers uit de jaren '80. Er is vrijwel geen feestzaal of cafe in Limburg waar hij niet geweest is. Buiten Limburg treedt hij met name in Belgisch Limburg en het Duitse grensgebied op.



Ook heeft hij dankzij de muziek veel vriendschappelijke banden opgedaan met Limburgse artiesten en journalisten. Onderstaande foto toondt Bruno met zanger Frans Theunisz, journalist Bert Salden, ondernemer Maurice Schoenmakers en TVT producer Wim Cremers. Rechts Bruno met de buut redner (tonprater) Pierre Knoops.

Als uitzondering op de optredens in de omstreken van Limburg heeft Bruno ook wat optredens in Noord Amerika gedaan, nadat oude vriend Jan Rademakers een paar jaar geleden hem heeft overgehaald een paar nummers in het Engels op te nemen.

Hawaii

De foto links toont Bruno op Hawaii met zijn vrouw Yvonne en onder samen met de bevriende (uit Heerlen afkomstige) Amerikaans ondernemer Jan (John) Rademakers met diens vrouw Annie.













Nieuws

In de Amerikaanse Thriller: "THE DEBT" van MARV Film in samenwerking met PIONEER film, met Sam Worthington en Hellen Mirren in de hoofdrollen. In een bar scene van de film is de jaren zestig versie van Laila van Bruno met de Regento Stars te horen.
Muziek producent Chris Mike uit Neurenberg, heeft Laila en Lugano in een modern arrangement opnieuw geproduceerd. De Single CD met de nieuwe opnames en als bonus de originele opnames zullen verschijnen in april 2010, net voor de EU filmpremiere van speelfilm "The Debt".

In februari 2009 is het precies 50 jaar geleden dat de single Laila voor het eerst op de markt kwam in Nederland als vinyl 7" single. Dagblad "De Limburger" en "Het Limburg's Dagblad" hebben er een mooi artikel aan gewijd.



In het kader van het jaar van de Mijnen wordt door Hans Heijnen een documentaire gemaakt over het liedje Laila. Deze is 28 maart 2015 bij L1 in premiere gegaan en kan via deze link naar de L1 website bekeken worden. Documentaire Laila



Bruno vindt het belangrijk nog steeds te mogen optreden omdat veel mensen het waarderen, de moglijkheid geeft met een grote verscheidenheid van mensen in contact te komen en uiteindelijk een hobbie die tot een beroep(ing) geworden is. Het lijkt hem daarom ook moeilijk het optreden op te geven, zolang het fysiek mogelijk is.



Terug naar begin pagina
























Persoonlijke gegevens

Naam: Bruno Siegfried Majcherek

Nationaliteit: Nederlands/Pools

Burgerlijke staat: Gehuwd sinds april 1963 met Yvonne Lahaij

Ouders: Stanislaus Majcherek (1904-1962) en Maria Brenk (1913-1998)

Kleur ogen: Blauw

Kleur haar: Grijs/zwart

Lengte: 1,85 m

Naaste familie: Vrouw Yvonne, zoon Ralph, schoondochter Rita, kleinzoon en kleindochter

Hobbies en interesses buiten muziek: Geschiedenis 20ste eeuw, aardrijkskunde, meteorologie en voetbal

Favoriete vakantie regio: Costa Blanca in Spanje

Favoriete stad: Berlijn

Favoriete auto: Chrysler

Favoriete muziek: Ballroom


Terug naar begin pagina


















Discografie

Er zijn 7 CD's, 8 LP's (waarvan 3 met de Regento Stars)en meer dan 50 singles (7") uitgebracht. De bekendste en meestgevraagde liedjes, uitgevoerd door Bruno Majcherek zijn:

CD's zijn verkrijgbaar bij Amazon
Laila - Single:

Laila-Mein leben Album:

Große Erfolge - Album:


Terug naar begin pagina
























Contact opname of vragen

Als er vragen of suggesties zijn, dan stuur svp een mail naar bs.majcherek@gmail.com



Terug naar begin pagina